Gesprek met mevrouw Egeland.

De Thee speelt en grote rol in het Afrikaanse huishouden.

Voor haar vertrek naar Londen,waar Z.ex. Egeland,de Afrikaanse gezant tot Hogen Commisaris van het Zuid-Afrikaka is benoemd,hadden wij het voorrecht mevrouw Egeland te bezoeken in haar Haagse ambtswoning,waar kisten en pakpapier het naderend vertrek aankondigden.
In de grote lichte kamer waar wij werden ontvangen troffen twee dingen onmiddellijk mijn oog:een groot schilderij van een dromerig wazig Afrikaans berglandschap wegdoezelend in blauwe verten en een kristallen vaas met sneeuwwitje rotsachtige bloemen,die in de knop van Zuid Afrika uit werden verzonden,de stelen zorgvuldig met was dicht gelakt en die hier in bloei zijn gekomen en nog enkele weken zullen voortbloeien.de zogenaamde chincherchee,een wilde bloem van de Kaapse kust,welke als Kerst groet aan Mevrouw Egeland werd toegezonden. Mijn gastvrouw schenkt de thee in en dan verteld zij met het een en ander over haar geboorteland en over Pretoria,de stad waar zij thuishoort.

Pretoria dat slechts 56 jaar oud,thans bijna een millioen inwoners telt en waar de mensen leven in comfortabele huizen met een stoep ervoor,waar men zich laat in de middag neerzet na het wek ,om voor het diner een schermerkelkje te drinken ,het Zuid Afrikaanse woord voor coctail. Zoals meer woorden,is dit een typisch voorbeeld ,hoe men in dit jonge land een eigen taal schept,waaraan jaarlijks nieuwe expressieve woorden worden toegevoegd. Gelijk wag'n biet'jie welke de naam is van de grote struik met doornen
De meeste huizen ,verteld mevrouw Egeland ,hebben tuinen,die zeer rijk en weelderig bloeien. Rozen bloeien het gehele jaar door,verder anjelieren,poncettia's,echter weinig bollen. Het gehele leven in Zuid Afrika ademt een vrijheid van conventie,een zekere gemoedelijkheid in de omgang en een geestelijke frisheid.
Er is een bewust streven naar het opbouwen van een eigen cultuur. In warme bewoordingen spreekt de Hoge Commissaris over de schilders en dichters van zijn land, waarvan de schilder Oerder
en de schrijver van Wijk Louw prominente, figuren zijn.

Ik informeer eens naar het leven van de huisvrouw in Zuid.Afrika.
In veelopzichten is dat makkelijker dan hier een dienstboden vraagstuk bestaat daar
niet. Op de verre boerenhoeven leeft nog een oude traditie voort om allerlei dingen
zelf te vervaardigen. Zo haalt mijn gasvrouw een kookboek te voorschijn en geamuseerd slaat zij een pagina op waarop vijf en twintig recepten staan aangegeven voor het vervaardigen van zeep: apen.zeep:
aardappel-zeep, struisvogel-zeep, cactus-zeep eieren-zeep etc. De bloem van de Hollandse
zindelijkheid bloeit blijkbaar ook op vreemde bodem."Hoe is het huiselijke leven in de stad?"
vraag ik.
"In het huiselijke leven", zeat mevrouw Egeland met een beminnelijke glimlach, speelt de thee een grote rol!" Men drinkt thee op alle uren van de dag, te beginnen bij het krieken van de dageraad, 8 morgens om zes uur, "thee in bed", daarna thee aan het ontbijt, om elf uur thee op de kantoren,
in de winkels (zelfs hier op het gezantschap jaar wordt deze gewoonte gehandhaafd), vervolgens 's middags om vier uur en 's avonds voor het naar bed gaan: nog eens thee!
Thee of en koffie, "vreselijk thee of koffie, maar vreselijk het een of het ander",
zoals Z.Ex. opmerkt.

En mevrouw Egeland citeert een oud hap Zuidafrikaans kinderrijmpje:

O Tante Coba
sy was so dom
sy roer haar koffie
met met haar groot toon om'

Nieuw bezoek maakt helaas een einde aan het onderhoud, gedurende hetwelk de kille Decembermiddag werd overschenen door de Afrikaanse zon en wij het gevoel kregen, of wij even zijn weggewiekt naar
het warme Zuiden, om een blik te mogen slaan in een ver, een jong en een goed land!