De journalisten, die de bevrijding van de concentratiekampen met de geallieerde legers hebben meegemaakt, zullen den indruk nooit vergeten van de ontembare, bijna hysterische vreugde, waarmee zij door die duizenden, doorhonger en lijden tot geraamten vermagerde gevangenen werden ontvangen. Ze huilden en schreeuwden, zongen en dansten en kusten iedereen, soldaten en correspondenten, en dat was niet eens zonder gevaar, want de luizen,
die den dood konden brengen, zaten nog in hun lompen.

	Allereerst moesten de zwaar zieken en ernstig verzwakten naar de hospitalen worden gebracht.
Eén pomp was de gelegen waar 4000 menschen zich, zomer en winter konden en moesten verschoonen. In de barakken in dit kamp waren de britsen noch van dekens, noch van stroozakken voorzien. Op één brits sliepen acht a tien gevangenen.

Al die ongelukkigen, in wier oogen de ontzetting over jarenlange gruwelen te lezen stond, konden het haast niet gelooven dat het oogenblik, waarom ze jarenlang geibeden hadden, werkelijk gekomen was.
Er speelden zich krankzinnige tooneelen af want dat ze deze hel mochten verlaten bracht
de meesten volkomen uit het evenwicht. Een ieder wilde meteen weg, met het eerste transport, hetgeen natuurlijk practisch niet mogelijk was.

Hij wilde naar huis,met het eerste transport ,en barste in tranen uit toen dat niet mogelijk bleek.

Wobbelin was een van de ergste concentratiekampen hoewel minder bekend die de geallieerden bevrijd hebben. In dit kamp, 150 km ten Noord-Westen van Berlijn, vonden de Amerikanen de overlevenden in een onbeschrijfelijken toestand. Er lagen op den dag van de bevrijding nog honderden onbegraven dooden, Polen, Russen, Franschen, Belgen,
Duitschers en ook Nederlanders. Volgens verhalen van de gevangenen stierven in dit kamp
van 4000 inwoners dagelijks ten minste 150, de meesten door honger en mishandeling.

	De geallieerdenvonden hier onbeschrijfelijke toestanden: overal lagen lijken; de zieken waren schandelijk verwaarloosd.
De Amerikanen vonden in en het kamp tientallen massa-graven

De De geallieerden lieten de massagraven door de burgers en notabelen van Wobbelin en van de
dichtstbijzijnde stad Ludwigslust openen en de dooden op een waardige wijze opnieuw ter aarde bestellen. Ze kregen hun laatste rustplaats op het hoofdplein van Ludwigslust,in den tuin van den hoogsten nazi-ambtenaar in
Hagenow en in een park in Schwerin. Ook moesten de burgers een rondgang door het
kamp maken om met eigen oogen te zien wat het Nazi-regime heeft aangericht.

Met ontbloot hoofd wonen ze de teraardebestelling bij. Herinnert U zich de gezichten nog ?

Nadat de dooden begraven en alle overlevenden op transport gesteld zijn zal dit kamp, evenals vele andere, ook letterlijk verdwijnen.

De geallieerden zijn n.l.reeds begonnen,de ontruimde kampen te vernietigen.

De laatste barak van het kamp Belsen is nadat een eeresaluut aan de dooden was gebracht ,met vlammenwerpers in brand gestoken. Bij deze plechtigheid werd de Union Jack geheschen en werden bovendien de Duitsche vlag en een portret van Hitler verbrand.

Back Index

. .