Gesprekken met onbekenden

DE FILOSOOF .
Een eilandje van stilte in een kolkende oceaan en het was pleizierig er te landen; een oprecht liefhebber van de schoone letteren raadpleegde een dissertatie uit 1872, zooals hij het jarenlang gedaan had en ook de ietwat tanige archivaris trok zich -althans naar het uiterlijk bitter weinig aan van het nu en dan explodeerende jolijt der feestende Amsterdammers.
Het bleek nochtans onvermijdelijk om het feest van de stad en den geest van het land heelemaal uit te bannen, want terwijl hi,j met een devoot gebaar een foliant streelde én ik zijn wijsgeerige meditaties kennende .een lesje in Vaderlandsche geschiedenis verwachtte, begon hij plotseling over de bevrijding en al zulks.
Hi,j zei: "lk zie het allemaal een beetje anders en dat beteekent natuurlijk allerminst, dat ik het béter zie Ik ben nl. van een paar mededeelingen in de krant min of meer geschrokken. Het leek zoo erg veel op wat wij een paar maanden geleden, toen wij nog "Duitsch" waren ook lazen. Hoe meer er verandert, hoe meer er blijkbaar hetzelfde blijft. Ik dacht zoo, een volk dat uit vijt jaar schrikbewind geen ander lesje trekt, dan dat het de methoden, die het heeft leeren verafschuwen, aanneemt, Zoo'n volk is de vrijheid niet waard. U wilt toch niet zeggen ?……..Jazeker ,dat wil ik wel zeggen , al klinkt het U misschien een beetje raar in de ooren. Hebben wi, daarvoor vijf jaar geleden en gestreden en gezucht. Het komt er nu. op neer, dat wij onze lieve dooden betreuren en onze vrijheid vieren, terwijl wij in het voorbijgaan de methoden van de ,Gestapo en de Landwacht imiteeren" Ik hoorde vandaag van een kennis een en ander over het optreden van een aantal Bées-lieden. De goeden niet te na gesproken natuurlijk. Het is zoo moeilijk, ziet ge, om nu al ,terwijl het rood, wit en blauw, waarnaar wij zoo gesnakt hebben nog langs de gevels waait, de diagnose te stellen voor het zieke Nederland. Gelukkig, dat er eet! competent stel geneesheeren in Den Haag zit, zoodat de patiënt alle kans heeft er boven uit te komen, Maar zooals het nu is ….misschien hadden wij in 1914 toch beter in den oorlog kunnen gaan. Het was wellicht een dure, 'maar stellig ook een wijze les geweest.
"Tja, als U het zoo ziet". "Het lijkt me moeilijk het anders te zien mits u Uw oogen gebruikt voor het doel, waarvoor U ze gekregen hebt. Maar nu moet U mij verontschuldigen, want ik heb een nieuwe kroniek over de houding van de gebroeders de Wit,kort voor hun terechtstelling ontdekt en ze zijn zoo stoffig en vergeeld ,dat ik moeite zal hebben om ze weer schoon te krijgen. Maar dat hoort nu eenmaal bij het werk van wat ze wel eens een stoffigen archivaris noemen.

Back Index