Drie *** van het Fransche chansons.
De maand December bracht
de hoofdstad en daarmede ons land het. echte Fransche chanson in een verscheideriheid,
die nog zelden in een kort. Tijdsbestek de revue gepasseerd is. Het zijn inderdaad
namen. van wereldreputatie op hun ge bied,die den gevel van het City theater sieren.
De
eerste week kwam tot ons niet slechts Sint Nicolaas,doch ook Lucienne Boyer "La
reine de la chanson" De Lucienne van Parlez moi d'amour . Zij oogstte stormachtig
succes,vooral met haar "Si petite"en la Madeleine a l'Opera ,waarvan
het laatste een typisch voorbeeld is van het Fransche chanson,zooals he geevolueerd
is gedurende de oorlogsjaren die achter ons liggen.
"Kan het chanson .veranderen?"
was mijn vraag; toen Lucienne zelf de aandacht hierop vestigde.
"Ja!"zei
ze tot mijn .verwondering vol overtuiging, "natuurlijk; verandert het niet.
in wezen; het blijft altijd de stem van een menschelijk hart,door den mond weer
gegeven.
 |  |
Maar
de opvattingen,de manieren waarop men het brengt,die groeien met den tijd mee,zooals
ook de onderwerpen met den tijd meegroeien.
Ik dacht na over de definitie,dien
zij daar ongevraagd gegeven had. Inderdaad… de stem van een menschenhart
door den mond weer gegeven! Men moet zelf zoo met het chanson als kunstuiting
vergroeid zijn als Lucienne Boyer,om dat zoo zuiver te voelen.
Mijn vraag
,wat ze van Holland dacht ,klonk bijna banaal na deze dichterlijke ontboezeming.
Ik hou van Holland,zei Lucienne.
U weet,waarde lezer,dat ze dat allemaal zeggen
bij iedere journalist dat zinnetje bij dergelijke interviews steeds weer opnieuw
braaf noteert … en er verder het zijne van denkt.
Maar in dit geval geloof
ik het ,want ze zei het spontaan en ze heeft het ook ettelijke malen uit den grond
van haar hart herhaald. Ze kent Holland,ze heeft het gezien en ze is al verschillende
malen voor het Nederlandsche publiek opgetreden. Het is gek om te zeggen,maar
ze heeft ook iets Hollandsch,iets dat je niet verwacht bij een bewierookte succesvolle
Fransche kunstenares ,die zoo door haar kunst aan haar landaard verbonden is.
Ze is namelijk zoo in het dagelijksch leven heelemaal waar het op staat. En daarbij
is ze hartelijk en daarbij nog omdat ze een Française is charmant.
Het
is prettig dat Lucienne Boyer juist de eerste was van een serie buitenlandsche
artisten,die nu weer regelmatig ons land gaan bezoeken.
De tweede is …hoe
bestaat het ,zegt onze melkboer haar echtgenoot.,de chansonnier Jaques Pills(de
helft van Pills-Etabet) die hier begeleid wordt door den componist Marion. Hij
is bijzonder,en vogne in zijn vaderland en zal het ….als de voorteekenen
niet bedriegen het hier ook zijn. En dan last not least verwacht Nederland op
het oogenblik dat ik dit schrijf Charles Trenet,le fou chantantmzooals men hem
aanminnig in zijn vaderland noemt. Wie kent niet zijn "Boum",Il pleut
dans ma chambre. "Je chante", enfin, noemt u maar op?
Kent u 'm niet
van aanzien, dan kent u toch in elk geval zijn stem van de radio en grammofoonplaat.
Omdat u Charles Trenet misschien binnenkort in ons land zult zien optreden, verklap
ik u een paar persoonlijke bijzonderheden, Hij werd te Narbonne
op8Juli 1913,
als zoon van den notaris Lucien Trenet, die voorzitter is van de syndicale
kamer
van notarissen te Perpignan.
Charles is zelf de auteur van zijn liedjes en
ook de meeste muziek schreef hij zelf, echter niet alleen aan toonkunst, doch
is tevens een verdienstelijk kunstschilder. Zijn voornaamste werken kunt .u bewonderen
in de Galerie de Berry, als u toevallig dezer dagen naar Parijs komt. Bij een
zoo groote veelzijdigheid die hem waarschijnlijk niet veel tijd laat voor
l'amour",
waar hij overigens wel graag over zingt,is het niet verwonderlijk,dat hij nog
vrijgezel is .Hij komt hier,spitst uw ooren Nederland
 |