Duitsland laatste uren
Graaf Bernadotte's onthullingen

Tijdens een lunch met den Brigadeführer Schellenberg verblijdt deze Graaf Bernadotte met de mededeeling dat Himmler had toegestemd met het Zweedsche plan Noosche en Deensche gevangenen,naar een kamp in Zweden over te brengen.
Niet lang hierna start de Zweedsche Roode kruisexpeditie naar Duitschland om er haar zegenrijke taak te doen. Doch als de liefde haar werkzaamheid begint ,steekt dadelijk het kwaad de kop omhoog.

Heinrich Himmler,verantwoordelijk voor den dood van millioenen menschen.

Telefoon uit Berlijn: Obergruppenfuhrur Kaltenbrunner ,chef van de Sicherheitspolizei en nog meer menschen uit Himmlers naaste omgeving was aan het stoken. De inlichtingen kwamen uit de betrouwbaarste bron,van Brigadefuhrer Schellenberg,die in zeer nauw contact stond met de Zweedsche legatie.
Kaltenbrunner wilde trachten de overeenkomst te stuiten ,die Himmler had getroffen.
Tegen de vertegenwoordigers van Denemarken in Berlijn had hij bij een paar gelegenheden gezegd,dat ik wel uitzonderlijk naïef moest zijn,waar ik mij verbeeldde ,dat Zweedsche Roode kruis afgevaardigden toegang zoudenkrijgen tot Duitsche concentratiekampen. Ook had hij gezegd ,dat het ondenkbaar was ,dat Deensche en Noorsche gevangenen over gebracht zouden worden naar zweden. Het was niet moeilijk te begrijpen,hoe Kaltenbrunner's gedachtengang was. De zweedsche actie was niet alleen onnoodig,maar was het standpunt van het Derde Rijk bezien eenvoudig ontoelaatbaar. Vertegenwoordigers van neutrale landen zouden door de actie een veel tegoed inzicht krijgen in de toestanden in de verschillende kampen. De vreeselijke geheimen van het Derde Rijk ,tot het laatst toe geheim gehouden,zouden ontsluierd worden het laatste restje prestige , dat het nat.-soc nog had, zou verdwijnen. Toen deze telefoongesprekken van de Zweedsche
delegatie in Berlijn kwamen, zeide ik zeer scherp,dat ik mij er persé niet in zou schikken, dat een afspraak tussen Himmler en van een buitenstaander zou teniet gedaan worden en dat ik absoluut weigerde ,welke besluiten ook betreffende deze kwesties teaccepteeren anders dan regelrecht van Himmler.
De overeenkomst, die wij getroffen hadden , kon slechts opgeheven worden door een nieuwe
afspraak tusschen ons samen.
Ik zei de dat door de telefoon, mij ten volle bewust ,dat het gesprek werd afgeluisterd,en dat de inhoud spoedig Kalktenbrunner ter oore zou komen. Deze telefoongesprekken geven een interessanten kijk op de verhoudingen tijdens de laatste actie van het onpleizierige drama.van het Derde Rijk. De doodsstrijd was begonnen; de ontbinding had een aanvang genomen, de intriges kruisten elkaar.

Duitschland opperste beul.
Naarmate de dagen verstrijken spitse de gebeurtenissen in Duitschland zich toe. De linies bezwijken onder. de mokerslagen van de Geallieerden en zelfs, de fanatieksten onder de Nazi leidars verliezen den moed.
En de man ,die nog tot het laatst getracht heeft het wankelende Derde Rijk bij elkaar te houden, zoekt contact met graaf Bernadotte om met diens bemiddeling een einde te maken aan den verloren,oorlog.
Himmler, chef van de SS,van de Gestapo en van het geheele Duitsche politiewezen ,Rijksministervan Binnenlandsche
Zaken en opperbevelhebber van van de Volkssturm,de man die zijn terreurorganisatie ,de politiek op een tot nog toe ongekende wijze had gecriminaliseerd.
Schrijvend over een vroegere ontmoeting met Heinrich Himmler teekent Graaf Bernadotte diens portret als volgt:De Amerikaansche radioverslaggever ,William Shirer , die eenige jaren wereldberoemd werd door zijn boek Berlijn Diaty ,waarin hij zijn ervaringen schildert in nationaal socialistisch Duitschland tot het eind d van 1940 karakteriseerde Himmler als een bescheiden mannetje , dat er uitziet als een onschuldig plattelands-schoolmeestertje. Ik kan getuigen dat dat een zeer karakteristiek is van den Gestapo. chef, uiterlijk bezien.
Toen hij daar plotseling voor mij stond met een hoornen bril en in het groene uniform van de Waffen SS, zonder decoraties, leek hij het meest op den een ,of anderen onbelangrijken ambtenaar; wanneer men hem op straat tegengekomen was, zou men nooit acht op hem geslagen hebben .Hij had kleine, fijne, gevoelige handen; het viel mij op, hoe goed gemanicuurd zij waren. Niettegenstaande dat verboden was in de SS. Hij deed zich opvallend en verbluffend beleefd voor, hij gaf blijk van humor met een neiging tot galgenhumor en hij schertste graag om de stemming makkelijker te maken.
Hij had a1lerminst iets duivelsch in zijn uiterlijk. Vanaf de koude hardheid in zijn blikken , waar men zooveel over sprak, merkte ik niets. Heinrich Himmler trad tijdens zijn gesprekken met mij op als een zeer levendig iemand. Hij bleek sentimenteel te zijn in zijn verhoudingen tot den führer en hij was ook in staat een groot enthousiasme te ontwikkelen.
Het was een zeer eigenaardige beleving om dezen man, die met toepassing van schandelijkste middelen millioenen menschen in den dood had ,gezonden, met geestdrift te hooren spreken over de ,gentle menlike ,wijze van oorlog voeren tusschen de Engelschen en de Duitschers in Frankrijk tijdens de zomer van 1944,toen de oorlogshandelingenmiddenin waren afgebroken,om beide partijen gelegenheid te geven voor hun gewonden te zorgen. Himmler meest gecompliceerde naturen, die ik ooit ontmoet heb.
Niets echter kan Himmler vrijpleiten van den vreeselijken schuldenlast,dien hij op zich geladen heeft. Niets kan hem op welke wijze ook veronstschuldigen. Hij is het die hetb systeem van concentratiekampen heeft geschapen en al was hij ,zooals hij zelf beweerde niet altijd op den hoogte van de walgelijke wreedheden,waarvan dit systeem de aanleiding was,is hij het toch die de verantwoording draagt.

Schellenberg,de brigadeführer ,aan wiens hulp Graaf Bernadotte het dankte,dat zijn Roode kruis expeditie,ondanks de kuiperijen van Kaltembrunner,toch doorgang vond.

Op verschillende wijzen bewees hij ,dat hij dat zeer goed wist. Hij gaf er ook blijk van zich er volkomen bewust van te zijn,hoe moeilijk de situatie was,waarin hij zich bevond. De moeilijkheden hingen deels samen met de militaire situatie,deels met zijn verhouding tot zijn führer Adolf Hitler.
Iedere Duitscher zou vechten als een leeuw ,voor hij den strijd opgaf,verklaarde Himmler ,toen ik hem vroeg of het niet zinloos was den oorlog voort te zetten,aangezien het ondenkbaar was ,dat Duitschland het nog tot een overwinning zou brengen.
De toestand was ernstig,zeer ernstig,ging Himmler voort,maar het was toch nog niet hopeloos. Toen hij het bevel overnam aan het Oderfront ,had een afstand van ongeveer 350 kilometer open gelegen voor het Russisch offensief. Hij had opdracht gekregen ,dat gat te stoppen,hij was er in geslaagd nieuwe troepen op te roepen en had ook troepen tot zich getrokken ,van andere minder belangrijke deelen van het front. Een direct gevaar ,dat de Russen voor het Oderfront heen zouden breken,was er niet. Dat was het front naar buiten,en dat was moeilijk te houden. Maar het binnenlandsche front bekommerder Himmler nog veel meer. Ik kan constateeren ,dat hij in dien tijd nog in nauw contact stond met Hitler. In ieder geval beweerde hij dat zelf,terwijl hij zijn onwrikbare loyaliteit tegen over de führer onderstreepte. U vindt misschien ,dat dat sentimenteel is en misschien zelfs belachelijk ,maar ik het trouw gezworen aan Adolf Hitler en als soldaat en Duitscher ,kan ik dien eed niet breken. Daarom kan ik ook geen maatregelen nemen,die lijnrecht ingaan tegen de bedoelingen en wenschen van de führer .

Ik erken dat Duitschland overwonnen is
De toestand is ernstig ,maar nog niet hopeloos. Zo sprak Himmler in Februari 1945. Toen bezat hij ook nog humor,hij was opgewekt ,levendig en ,zelfs enthousiast. Zoo komt hij niet naar voren in het voor hem en de zijnen zoo tragische uur,als hij graaf Bernadotte moet bekennen,dat de toestand zonder hoop is.
Graaf Bernadotte geeft nog een korten blik op enkele van de andere leidende Duitsche figuren.

In Hitlers naaste omgeving was daar allereerst Eva Braun,zijn minnares. Eva Braun,die uit
Een Munchener familie kwam en een hel mooie vrouw moet zijn geweest ,had naar wat men vertelde ,een grooten invloed op Hitler.
Haar invloed was trouwens over het algemeen heel groot,zij was het bijvoorbeeld ,die den weg baande voor Obergruppenfuhrer Kaltenbrunner ,een van den meest booze geesten van de schare mannen en vrouwen,die het lot van Duitschland in dezen dagen in handen hadden.

Kaltenbrunner was een intieme vriend van een ander lid van dezen kring,Gruppenführer Fegelein,die was gehuwd met een zuster van Eva Braun en snel opgeklommen was van eenvoudig pikeur tot hoge ambten.
Deze vier ,de beide zuster Braun ,Kaltenbrunner en Fegelein behoorden tot de allergevaarlijkste kring rond Hitler. Kaltenbrunner bracht in diens laatste tijd dagelijks verscheidene uren door bij den Fuhrer en deedn wat hij kon doen om hem op te hitsen,voort te gaan op den weg,dien hij sedert lang reeds was ingeslagen.

Tot de corypheeën van delaatste actie van het Derde Rijk hoorde ook Rijksleider Martin
Bormann, Rudolf Hess' opvolger, ook hij had een grooten invloed op Hitler. Zijn specialiteit was intrigeeren. Bovendien had hij een talent ontwikkeld, dat zeer waardevol bleek te zijn, nl. door zijn voordrachten bij Hitter de meest gecompliceerde toestanden tot het uiterste te vereenvoudigen. Het was een talent, dat de führer buitengewoon op prijs
stelde.

De führer vermoord
De reeds door Grootadmiraal Donitz geintroduceerde legende zegt, dat de führer den heldendood stierf, strijdend voor zijn volk op de laatste barricade van de Westersche cultuur tegen het Bolsjewisme: Wij zullen hooren, hoe er van uiterst goed ingelichte Duitsche zijde een andere meening over dit geval bestaat. De führer stierf geen heldendood het kan als
volkomen zeker beschouwd worden, dat hij vermoord werd. Weliswaar behield hij zijn leidende positie .tot in de allerlaatste dagen van het Derde Rijk, maar hij had al langen tijd het vermogen verloren om positief initiatief te nemen. Hij kon slechts besluiten ongedaan maken, die door zijn medehelpers waren. genomen. Voor zijn omgeving was hij een haast
even groote verschrikking geworden als voor deo verige wereld. Was er iemand, die hem niet beviel, dan was hij onmiddellijk klaar met zijn executie-bevel. Adolf Hitler was tijdens die slotacte een physiek en psychisch geteekend man ,naar alle waarschijnlijkheid lijdende aan een ziekte, die verschillende van zijn waanzinnige maatregelen en ideeën kan verklaren.
Zijn handen beefden, hij kon nietlanger loopen,slechts met moeite verplaatste hij zich. Hij voelde, hoe zijn leven spoedig zou eindigen en was zich er meer dan wel bewust van, dat hij volkomen gefaald had, dat zijn bestrijders
bezig waren hem in te sluiten dat de toestand steeds vertwijfelder werd. Op het laatst gebeurde het, dat hij met Himmler telefoneerde en hem zijn aanklachten naar het hoofd slingerde, wanhopig trachtend nog een verandering in den toestand te brengen.

Al het gene wat ik heb meegemaakt en ervaren, heeft mij de zekere overtuiging gegeven, dat de fabel van Hitlers dood op de barrieaden van zijn hoofdstad vóór alles en zoo spoedig mogelijk ongedaan gemaakt moet worden. Adolf Hitler was in het voorjaar van 1945 een geestelijk en lichamelijk ziek man. Allerminst was hij in staat tot heroïsche daden. Dat hij het besluit nam om in Berlijn te blijven en daar het einde te vinden, berustte ongetwijfeld op zijn wetenschap, dat hij, hoe dan ook, niet lang meer te leven had. Het is voor het Duitsche volk boven alles van het grootste belang, dat het duidelijk wordt, dat er in het geheel niets heroïsch is in Hitlers dood. De beschrijving van zijn heldhaftigen eindstrijd is puur verzinsel. Hij stierf ,is een opgejaagd man en als een laf mensch, even laf als zijn trawanten bleken te zijn in de dagen van de ontbinding.

Back Index