Een Engelsche huismoeder over het eerste vredeskerstfeest.

Toen ik in de rij stond bij den visch boer, zag ik niemand, met Wien ik kon praten en dus haalde ik mijn krant uit de tasch aan m'n arm. We moeten nl. altijd papier meenemen naar de winkels, omdat er geen zakken zijn. En daar las ik ineens in een van de advertenties::bt nog U hbet nog vijftien dagen tijd, om uw inkoopen voor Kerstmis te doen.
Het was een volkomen verrassing voor me zooals elk Kerstmis de laatste jaren als een verrassing kwam.
Voor den oorlog begonnen we midden November al aan het Kerstfeest te denken. Dan kwamen alle winkels met roode versieringen voor den dag, gekleurderde lichtjes en glinsterend klatergoud. Ze stalden speciale doozen biscuitsen bonbons uit, cadeautjes in cellophaan verpakt en vastgebonden met een strikje stapels sinaasappels en massa's lekkersnijen. Dat was er de laat6te zes jaar allemaal niet geweest. Alle mannekracht en alle mateiaal had Engeland noodig voor de oorlogsindustrie en voor te bereiding van het noodzakelijke voedsel. En nu kwam daar ineens het zevende Kerstfeest aangeslopen en overviel het ons bijna.
Ik haalde m'n notitieboekje en potlood te voorschijn en begon m'n boodschappen voor Kerstmis op te schrijven, Allereerst de kinderen, die hadden de laatste jaren ook niet te veel gehad. Een boek voor m'n jongen en een zelf gemaakt beest van onbepaald soort voor onze dochter.

Santa claus is druk
De oorlog is voorbij, zullen ze ongetwijfeld zeggen .Zou Santa Claus nu wat meer kunnen geven ? Maar ze zijn nogal verstandig, onze kinderen en dus zal ik hun wel kunnen bijbrengen dat Santa Claus het. nog te drukheeft om meer te doen dan boeken in te binden en zelf dieren te fabriceeren.
Het zou wel fijn zijn als ik wat sigaretten voor John kon krijgen. Den laatsten keer, dat ik er op uit geweest was, moest ik vijftien winkels in en uit, voor ik een doosje had. Maar misschien had Ik nu wat eerder geluk.
Ik was nog druk bezig met m'n lijstje, toen ik ineens merkte, dat ik aan de beurt was. De vischboer keek me wat barsch aan. Ik zei : "Het is gauw Kerstmis" en toen werd hij wat vriendelijker en vroeg me, of ik den pudding al klaar had. Ik schudde m'n hoofd. "Geen fruit" Hij nam het stuk krant van me aan en terwijl hij de visch er in wikkelde, vertrouwde
hij me toe: "Bij Smith hebben ze rozijnen gekregen."
Dat was een geweldig bericht. Toen ik bij Smith kwam, had hij gelukkig nog wat rozijnen. Het kostte me acht van de twintig maandelijksche punten, waarop we biscuits kunnen koopen, gedroogde zuidvruchten, groente en visch, maar dat was het me wel waard .

Het is een heerlijk werkje,moeder te mogen helpen met het maken van een kerstpudding. Bovendien zegt men dat het geluk brengt,wanneer de kinderen pudding roeren. Teddy's wachten wordt beloond met een hapje	Een scene uit een pantomime,die nu eenmaal bij een Engelsch kerstfeest hoort. Elk jaar wordt zoo'n feest van zang,dans,clownerie en manenschijn opgevoerd en duizendenlachen om de capriolen van Widow Twankey en zuchten mee met den romantische Prince Charming.Op deze foto zien we Asschepoester in haar koets,vergezeld van de goede fee.(carol Lynn en Natasha Sokolova.

Beleefd maar niet enthousiast
Eens heb ik in den oorlog wortels inden Christmaspudding gedaan. De familie was beleefd, maar niet enthousiast en ik was blij, dat ik dit experiment niet hoefde te herhalen. Ik probeerde m'n geluk weer, nu bij den wijnhandelaar, en zie, het lukte. We deden altijd whisky in den pudding, maar die is nu niet te krijgen.maar ik kreeg een half fleschje bier tegen een
redelijken prijs, Want de traditie wil. dat de pudding een heelen tijd van te voren moet worden gemaakt.
Al die dingen vroegen extra tijd en ik moest me haasten, om klaar te komen met mijn boodschappen,we moeten tegenwoordig alles zelf halen en, thuis gekomen, het eten voor de kinderen klaar te maken. M'n hoogelijk gewaardeerde hulp kookt tegenwoordig voor de strijdkrachten en ik snak naar den dag, dat ze wordt "gedemobiliseerd". Maar ik kon het meel en de rozijnen nog in een kom doen,zoodat de kinderen het beslag van den pudding konden roeren. Dat beteekent geluk voor het huisgezin!
Het was bepaald opwindend te weten, dat het gauw Kerstmis was en toen ik 's middags aan het strijken was, had ik allerlei plannen in m'n hoofd. Natuurlijk een partijtje. Dat hadden we elk jaar nog gehad. Iedereen kende de moeilijkheden en daarom werd van alles meegebracht: een schraapseItje margarine, een beetje melk, een lepeltje suiker of thee. We dronken soms heel wonderlijke koffie en thee, maar dat kon niemand iets schelen. En ook moest er een kerstboom komen met. zelfgemaakte papieren slingers en kartonnen sterren, beplakt met zilverpapier. De kinderen vinden het prachtig, die dingen te maken.

	Met Kerstmis worden op alle scholen groote feesten georganiseerd. Het Kerstmannetje,Santa Claus deelt geschenken uit.
In het leger zijn de koks zeker de populairste mannen. De kerstpudding en andere lekkernijen worden klaar gemaakt.
	De foto die we hier publiceeren,geeft een typisch beeld van Kerstmis 1944. Een schuilkelder in de Underground,dieb ter eere van Kerstmis.zoo feestelijk mogelijk versierd werd.

Een jurk Uit een prentenboek
Toen dacht ik aan m'n belofte. De feestjurk! Zij stond in een prentenboek, dat mijn zes jaar oude dochter Joyce me eens liet zien: een glanzend rokje dat stijf uit,stond, net als dat van het engeltje, dat boven In den kerstboom hing.
En ik had gezegd : "Het eerste Kerstfeest na den oorlog krijg jij zoo'n jurk." Maar de oorlog was te laat in het jaar afgeloopen om de machines in de fabrieken vredesartikelen te laten maken. De behoeften van een lijdend Europa waren urgenter dan een glanzende feestjurk voor kleine meisjes .Maar tja, ik had het beloofd.
Boven, in een kist, lag een jurk, die ik op een tuinfeest had gedragen, lang voor Joyce geboren was. De stof was niet degelijk genoeg om er iets anders van te maken gedurende de oorlogsjaren. Ik verknipte haar, de stukken gingen in de waschtobbe en toen ze weer droog en schoon waren, maakte ik er in twee avonden een jurk van voor Joyce. Ik had m'n belofte
gehouden.
Het wordt voor den zevenden, maar ook voor den laatsten keer, een sober Kerstfeest,
De traditioneele kalkoen zal niet op tafel komen, maar we zullen roekeloos zijn en het rantsoen van een heele week met Kerstmis opeten. En met een klein beetje fantasie zal het ons net zoo lekker smaken. We zullen de nieuwe zijden kousen aantrekken, al hadden we ze graag nog wat laten liggen. En onze Cadeautjes zullen we grootendeels nog zelf
, moeten maken ,naaldenkokers van stukjes zij, speelgoed van blokjes hout en beschilderd blik. Maar we weten, dat onze vreugde niet kan worden verstoord door het geloei der sirenes.
Dit Kerstmis hoeven we onze half versleten gordijnen niet dicht te trekken en mag het vriendelijke, vertrouwde licht van den kerstboom naar buiten schijnen. Want in ons hart zal het vrede, zal het Kerstmis zijn.

Back Index