Op maandag heb ik samen Christina de startkaart opgehaald in Nijmegen en het begon al weer aardig te kriebelen toen ik al die mensen zag. Maar helaas zijn honden nog steeds niet toegestaan tijdens de Vierdaagse.Ik hebben veel soortgenoten gezien die ook ter vergeefs pogingen hadden ondernomen om een startkaart te bemachtigen, maar helaas het mocht niet baten. We zijn toen maar een beetje door Nijmegen wezen slenteren, want wandelen kon je het niet noemen. Ik moest echt uitkijken dat ze me niet op de pootjes zouden trappen want veel ruimte had ik niet om ze neer te zetten.Het was een gezellige drukte en op de Grote Markt was het erg druk,daar was bijna geen doorkomen aan.Overal waren mensen hun muzikale kunstjes aan het vertonen en oordopjes zouden voor mij ook geen overbodige luxe zijn geweest.

We zijn toen maar een terrasje wezen pakken en hebben genoten van de mensenmassa die aan ons voorbij kwamen paraderen.

Alle reden voor een feestje

Geschiedenis

Op 3 april 1908 vindt de oprichting plaats van de Nederlandse Bond voor Lichamelijke Opvoeding. Eerste wapenfeit van de nieuwe organisatie is de voor voornamelijk militairen georganiseerde wandelvierdaagse van 1909. Er kan vanuit maar liefst 13 plaatsen in Nederland worden gestart. Er wordt in vier dagen 140 kilometer afgelegd waarbij men pas op de laatste dag weer terugkeert naar de startplaats.Het is een jaarlijks terugkerend evenement waar veel nationaliteiten aan meedoen.In 1919 heeft de eerste vrouw de 4x50 kilometer uitgelopen.


In 1939 is het voorlopig de laatste vierdaagse . Terwijl de voorbereidingen voor de volle gang zijn vallen op 10 mei 1940 de Duitsers Nederland binnen en wordt besloten de vierdaagse af te gelasten. Zes jaar lang zal Nijmegen het zonder het wandelevenement moeten stellen.

Oude vierdaagse beelden

Bron:Beeld en geluid

Pas in 1946 werd er weer internationale vierdaagse georganiseerd .Het aantal deelnemers groeit gestaag ,rond de jaren 50 zit het aantal deelnemeners al op 10000.In 2004 verschenen er op de eerste dag 200444.638 deelnemers aan de start.


Dag van Els Dag van Wijchen Dag van Groesbeek Dag van Cuijk

De gladiolen.

.Bij de Romeinen stond de gladiool symbool voor de overwinning . Een romeins zwaard heet een gladio en van gladio ben je al snel bij gladiator .Gladiatores waren professionele vechters in het oude Romeinse Rijk.
Gladiatoren liepen het risico liepen te worden gedood in de arena. Wisten ze echter te overleven werden ze bedolven onder deze bloemen.

De traditie is op gang gekomen doordat mensen lopers bloemen gaven die in hun tuin stonden, en dat waren toevallig gladiolen.De oranjerode gladiolen zijn het meest in trek tijdens de vierdaagse .Als gladiool heb je het wel zwaar te verduren,vaak moet die het uren zonder water doen en komt er ook niet zonder beschadigingen vanaf dooor al het gezwaai op de St.Annastraat.Bij thuiskomst is het dan een heel geworstel om ze een beetje redelijk in een vaas te krijgen.Vaak laten ze na een dag al twee de kop al hangen.

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag

Om drie uur liep de wekker af en ik was blij dat ik nog even in de mand kon blijven liggen. Ik hoorde ze wel tegen elkaar zeggen van zal ik Bo vast uitlaten, maar ze hebben me toch maar liggen. We zijn later nog gewapend met een thermoskan thee en koffie en andere versnaperingen richting Valburg gegaan om Christina en haar twee wandelmaatjes een hart onder de riem te steken, maar we hebben ze gemist. We waren in een file terechtgekomen en hebben daar een hele tijd ingestaan. Gelukkig hadden we een mobieltje bij ons en konden we de wandelmaatjes op de hoogte houden van ons fileleed. De tocht verliep stukken makkelijker dan het jaar ervoor, want toen was Christina op de eerste dag al rijkelijk voorzien van blaren en had de titel Miss Hansaplast haar niet misstaan.

Ik had Christina wel even een kladbok mee gegeven zodat ze me van alle vier de dagen op de hoogte kon houden van haar wandelprestaties,maar daar is weinig van terecht gekomen.Het enige wat ze bij thuiskomst vertelde dat je eigenlijk wel heel erg gek moet zijn om 40 kilometer in de regen te lopen.Nu was de enige zorg om de schoenen weer droog te krijgen.Ze heeft van die speciale regenhoezen voor de schoenen,maar die had de oen thuis laten liggen.Er waren vandaag een recordaantal uitvallers.

Woensdag

De wekker liep weer even vroeg af als de dag ervoor, maar ik ben toch maar even een kijkje in de keuken wezen nemen. Wat werden er veel boterhammen en flesjes AA meegenomen. De rugzak van Christina was nog zwaarder bepakt dan die van menig militair.Het zou weer een zware dag worden dus veel drinken was een must. Ik ben nog mee geweest om haar uit te zwaaien op het station,het was om vier uur al behoorlijk druk.De sfeer in de trein bleek overigens prima , niemand had last van een ochtenhumeur.

Ik was achteraf toch wel blij dat ik niet mee liep, want ik had me dan toch vast wel voor haar geschaamd. Ze heeft namelijk aan wildplassen gedaan en sloot zo aan bij de rij van negen andere dames die op hun hurken zaten of ergens tussen de maïskolven hingen. De woensdag is een wat saaie dag ,dan wordt er door Beuningen en Wijchen gewandeld,wat wel erg gezellig is de doorkomst door de Van Welderenstraat ,de woensdag is uitgeroepen als roze woensdag en Tout Homoland was dan ook uitgelopen naar Nijmegen.

Donderdag.

De zeven heuvelentocht stond voor de deur, ondanks dat het een hele klimpartij is, vond ze het heerlijk om daar te lopen. Ik ben daar ook regelmatig wezen wandelen, maar dit terzijde. Vorig jaar heeft ze daar toen menig blaar opgelopen, maar ze heeft wel geleerd dat zolang ze geen last heeft van haar voeten ze de schoenen ook niet uit moet doen. Vorig jaar heeft ze teveel sokken gewisseld en dat was achteraf geen slimme zet van haar geweest. Dit jaar kwam ze fluitend thuis en zat er zelfs voor mij nog een extra wandelingetje in.In Groesbeek centrum word je aan alle kanten appels,komkommers en chips aangereikt.Als we de laatste heuvel bereikt hebben zie je bij veel mensen een opluchting op het gezicht.

Vrijdag.

Vandaag de laatste en tevens de langste dag. Het is ook eén van de leukere routes, in Linden is het echt feest, daar hebben ze alles versierd en hebben ze elk jaar een ander thema. Daarna gaat het hele wandellegioen over de pontonbrug heen en dat is schitterend om te zien. Ik had Christina graag in willen halen met een bos gladiolen, maar mocht van wege de drukte in Nijmegen niet mee.Ik heb bij thuiskomst de medaille besnuffeld en moet zeggen dat ik erg trots ben op haar.

We houden nu een vakantiestop tot eind augustus wat betreft de officiële wandelingen ,maar zullen in Zuid Limburg nog de nodige kilometers maken.

Meer foto's
Back